Πριν από 1 ώρα
Latest
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σπίτια στο Γαλαξίδι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σπίτια στο Γαλαξίδι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Γιατί τα ξενοδοχεία στο Γαλαξίδι είναι ξεχωριστά;
Σίγουρα όσοι έχετε ήδη επισκεφτεί το Γαλαξίδι και ειδικά όσοι είχατε και τη τύχη να μείνετε σε κάποιο από τα ξενοδοχεία μας θα έχετε διαπιστώσει πως πρόκειται για κτίρια που όλα τους έχουν μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία και μια ιστορία να αφηγηθούν. Γνωρίζετε πως σε κάποια απ΄αυτά τα παλιά καπετανόσπιτα ,αρχοντικά ή σπίτια , που σήμερα λειτουργούν ως ξενοδοχειακές επιχειρήσεις ,ανήκαν κάποτε σε εξέχουσες προσωπικότητες όπως η Εύα Βλάμη ; Όλα αυτά έχουν με ιδιαίτερη επιμέλεια συντηρηθεί από τους επιχειρηματίες ώστε να μη χαθεί τίποτα από την παραδοσιακή τους φυσιογνωμία .Με γνώμονα την διατήρηση της παραδοσιακής εικόνας της ιστορικής μας πόλης αλλά και με απαραίτητο συστατικό την αμέριστη αγάπη από τους σύγχρονους ιδιοκτήτες τους τα ξενοδοχεία μας παρέχουν στο κάθε επισκέπτη μοναδική εμπειρία διαμονής.
Γιατί φίλοι είναι υπέροχο το αρμονικό αντάμωμα του παρελθόντος με τη σύγχρονη εποχή. Γιατί το παρόν μας ορίζεται κι από κείνες της μνήμες που μπορεί ο χρόνος να τις ξεθωριάζει μα στη καρδιά παραμένουν τόσο ζωντανές .Γιατί εμείς οι ίδιοι έχουμε την ανάγκη να ανήκουμε και να νιώθουμε μέρος του όλου . Και "όλον" είναι η υγιής συνύπαρξη του χθες με το σήμερα.Γιατί θεωρώ πως είναι όμορφο να ξυπνάς σε έναν χώρο όπου από παντού αναδύεται "άρωμα ιστορίας".
Αγαπητοί φίλοι την επόμενη φορά που θα επισκεφτείτε το Γαλαξίδι και μείνετε σε κάποιο κατάλυμα μας αν θέλετε ρωτήστε τους ιδιοκτήτες του για την ιστορία του οικήματος. Σίγουρα οι ιστορίες που έχουν να σας αφηγηθούν θα σας συγκινήσουν. Εξάλλου η πατρίδα μας είναι γιομάτη από ιστορία και είναι καλό για τον καθέναν μας ξεχωριστά σαν επισκέπτεται ένα τόπο να μη μένει μόνο στα θαυμαστικά αλλά να προσπαθεί να μυηθεί στην ιστορία αυτού του τόπου. Η γνώση είναι κέρδος και ηθική υποχρέωση όλων μας, προς τιμήν κι αυτών των προγόνων , να μαθαίνουμε όσο το δυνατόν περισσότερες ιστορικές λεπτομέρειες για τα μέρη που επισκεπτόμαστε.
Ετσι είναι φίλοι ζούμε σε μια χώρα ξεχωριστή . Έχουμε μια πατρίδα την Ελλάδα που φωτίζει σαν ήλιος όλη την οικουμένη και κατά τόπους περιοχές ,μέρη, χωριά και πόλεις θαυμαστές που οφείλουμε να προστατεύουμε όλοι μας. Ως κόρην οφθαλμού να διατηρούμε και αυτή τη παράδοση και την ιστορία της που αντικατοπτρίζεται ακόμα και σ΄αυτά τα φαινομενικά άψυχα κτίρια που όμως άνθρωποι μιας άλλης εποχής τους έδωσαν πνοή ζωής. Με τον ιδρώτα και τον κόπο της δουλειάς τους κι εκείνη την πολύ αγάπη μέσα στην καρδιά τα πότισαν και τα θεμέλιωσαν ώστε να τα θαυμάζουμε μεις οι σύγχρονοι ως αρχιτεκτονικά πια στολίδια.
4:03 μ.μ.
Γαλαξιδιώτικο σπίτι
Ιστορίες με αλάτι ... (4)
Το σπίτι
Το σπίτι που έμενε ήταν παλιό, μέτραγε περισσότερο από δυό αιώνες. Κτισμένο με σοφία για τις χρήσεις που είχε, εκτός από τις προσθήκες πολιτισμού όπως το ρεύμα που ήρθε όταν πια οι μερακλήδες μάστοροι δεν ήταν ο κανόνας αλλά οι εξαιρέσεις. Πήρε την μορφή που έχει σήμερα πριν 50 χρόνια όταν και πέρασε στην ιδιοκτησία της δεύτερης μάνας του- τον είχανε μεγαλώσει μισό-μισό η άτεκνη αδερφή της και η κανονική μάνα του. Οι επεμβάσεις που έγιναν ήταν για να μπορεί να κατοικηθεί πιο άνετα και ήταν άλλες καλές κι άλλες όχι, έδωσαν ένα αρχοντικό αέρα με τη σκάλα και την πόρτα από τον πλαϊνό κήπο, άλλες έδωσαν πινελιές στο πνεύμα του τότε μοντερνισμού. Στο τσακ τα πρόλαβε η θεία, την επόμενη χρονιά η πόλη κηρύχθηκε διατηρητέα - ήταν η πρώτη στην Ελλάδα μαζί με τον Πόρο- και κάθε επέμβαση πλέον ήθελε την έγκριση της αρχαιολογικής υπηρεσίας.
Γνώρισε έναν Ιταλό καθηγητή της Αρχιτεκτονικής στο Τορίνο, που του έφτιαξε ένα σκαρίφημα με το πως θα έπρεπε να ήταν η πρόσοψη πριν τις επεμβάσεις. Στην αρχή τον είχε περάσει για κατάσκοπο αφού πέρναγε ώρες έξω από το σπίτι μελετώντας κάθε λεπτομέρεια του σπιτιού. Μετά γίνανε φίλοι και του έχει μιλήσει για διάφορα αρχιτεκτονικά θαύματα που έχει ανακαλύψει σε ελληνικά μοναστήρια, εκκλησίες και σπίτια. Μια φορά τον βρήκε να μαζεύει κάποιες πέτρες από την θάλασσα. Τις κονιορτοποιούσε και έφτιαχνε την σωστή απόχρωση της ώχρας για να βάψει το σπίτι του.
Η πρώτη χρήση του σπιτιού πρέπει να ήταν κάποιο είδος δημόσιου κτιρίου. Αυτό μαρτυρούν οι δύο πόρτες που έχει η μία δίνει κατευθείαν στο δωμάτιο-διάδρομο όπου θα μπορούσαν να είναι παρατεταγμένα τα γραφεία των υπαλλήλων και στην σκάλα που οδηγούσε επάνω, στα γραφεία των ανωτέρων. Η ίδια διάταξη χρησιμοποιείται και σήμερα στο Δημαρχείο.
Η άλλη πόρτα οδηγούσε σε χώρο αναμονής και επικοινωνούσε με τον διάδρομο με πλαϊνή πόρτα.
Πιθανόν να ήταν τα γραφεία του συνδέσμου των καραβοκύρηδων και η πλαίνή είσοδος να χρησίμευε για την ναυτουριά, πιθανόν εδώ να προσλαμβάνανε το τσούρμο. Σε αυτό συνάδει και το αβέρτο (δηλαδή αδιαίρετο) του πιο πάνω ορόφου όπου φιάχνανε τα πανιά για τα ιστιοφόρα.
Μετά η χρήση του άλλαξε. Υπήρξε μια διώροφη προσθήκη στον πίσω χώρο, στο ισόγειο στήθηκε ένα πλυσταριό με μόνιμο καζάνι και ξεχωριστή καπνοδόχο ενώ από πάνω του, στον πρώτο όροφο στήθηκε μια κουζίνα. Το αβέρτο του δεύτερου ορόφου χωρίσθηκε με τσασμάδες και άλλαξε την υποχρεωτική διαρρύθμιση λόγω των πέτρινων τοίχων που είχαν οι δυό κάτω όροφοι. Προφανώς το οίκημα έκτοτε χρησιμοποιήθηκε σαν κατοικία.
Οι εφοπλιστές της εποχής ήταν άνθρωποι μορφωμένοι και με ήθος. Αλλά και οι ναύτες-συντοπίτες είχαν διαφορετική σχέση με τον καπετάνιο τους από την σχέση υπαλλήλου αφεντικό. Ο κοινός κίνδυνος σφυρηλατούσε αυτές τι σχέσεις. Ηταν αδέρφια στην θάλασσα αλλά βαστάγανε αποστάσεις στην στεριά, μέχρι και σε διαφορετικά καφενεία σύχναζαν οι καπεταναίοι από την ναυτουριά κι αυτό δεν ήταν από σνομπισμό αλλά από ένδειξη σεβασμού των πληρωμάτων. Ούτε μπορούσε να διανοηθεί ο καπετάνιος να μη μοιράσει το έξτρα κέρδος ενός ταξιδιού κατά πως ορίζουν οι άγραφοι νόμοι της θάλασσας. Τεχνίτες στα πανιά, δεν πίστευσαν στον ατμό και καταστράφηκαν. Η πόλη μαράζωσε, τα αρχοντικά ερήμωσαν, όσοι είχαν την δυνατότητα μετακόμισαν στην Αθήνα και τον Πειραιά. Ανθρωποι του μόχθου ήταν πλέον οι καινούργιοι κάτοικοι από τα γύρω χωριά, σε μερικούς απέμεινε η συνήθεια ν' ανοίγουν τα σπίτια τους τα καλοκαίρια, στις διακοπές.
Το άνοιγμα του δρόμου το 70, μέχρι τότε συνήθως η προσέγγιση γινόταν με καϊκι, και η άνοδος του τουριστικού ρεύματος ξανάζωντάνευσε την πόλη. Πολλά σπίτια ανακαινίσθηκαν και πολλά έργα, αλλά και η φυσική ομορφιά, έκαναν την πόλη καλοκαιρινό και όχι μόνο θέρετρο. Μερικοί θεωρούν πως ξαναζεί τα παλιά μεγαλεία. Από οικονομικής πλευράς ίσως, αλλά από πλευράς κατοίκων επικράτησαν οι κακές συνήθειες των τουριστικών τόπων. Οι άνθρωποι αλλοιώθηκαν από το εύκολο κέρδος και από τις υψηλές αξίες των ερειπίων που περιήλθαν στην κατοχή τους. Η διπλοπροσωπία έφτασε στο φόρτε της και δεν υπάρχει περίπτωση να μη σχολιάσουν πίσω από την πλάτη οποιουδήποτε περαστικού. Η μόρφωση εγκαταλείφθηκε, η νεολαία είναι περίπου νεκρή, καθώς το κέρδος από την δίμηνη σεζόν ύπερεπαρκεί για όλη την χρονιά, υποχρεώνεται να εργασθεί σκληρά τα καλοκαίρια στην οικογενειακή επιχείριση οπότε χωρίς διακοπές βλέπει το σχολείο σαν αγγαρεία και ουσιαστικά κάνει διακοπές τον χειμώνα. Εξ άλλου κάπου πρέπει να ξοδεύσει όσα κέρδισε ή να δοκιμάσει το καινούργιο μηχανάκι ή γκάτζετ που αγόρασε και το σχολείο δεν είναι ο καταλληλότερος τόπος γι' αυτά τα πράγματα,
Ο τόπος όμως, για όσους μαζεύουν από τα βράχια αλάτι και μιλούν ακόμα με τα δένδρα, την θάλασσα και τα σπίτια, παραμένει υπέροχος.
(αναδημοσίευση από το blog http://gpointsnovel.blogspot.gr του καλού φίλου Γαλαξιδιώτη κ.Γιώργου που το blog του αποτελεί έναν πολύτιμο συγγραφικό θησαυρό ...πολλά ευχαριστώ από καρδιάς γι αυτα τα "ταξίδια" του νου)
11:00 μ.μ.
Random
